- Naliczanie odsetek za opóźnienie po unieważnieniu umowy kredytu frankowego w centrum uwagi TSUE.
- Europejski Trybunał po raz kolejny wypowiedział się w sprawie roszczeń kredytobiorców frankowych.
11 czerwca 2026 r. TSUE wydał wyrok w sprawie Zmarka, C-903/24 dotyczącej zasad naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu zawartej z konsumentem.
Czego dotyczyła sprawa
Sprawa dotyczyła umowy kredytu hipotecznego denominowanego we frankach szwajcarskich zawartej w 2008 r. W 2022 r. konsumenci zakwestionowali ważność umowy, wskazując na zawarte w niej nieuczciwe warunki. W reklamacji skierowanej do banku zażądali zwrotu wszystkich świadczeń spełnionych na podstawie tej umowy, nie wskazując jednak konkretnej kwoty dochodzonego roszczenia.
Następnie wnieśli pozew, w którym domagali się ustalenia nieważności umowy oraz zwrotu wpłaconych rat wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Sąd krajowy ustalił nieważność umowy, ale powziął wątpliwość co do momentu, od którego powinny być naliczane odsetki za opóźnienie.
Stanowisko Trybunału
Trybunał przypomniał, że dyrektywa 93/13 nie reguluje wprost skutków nieważności umowy wynikającej z nieuczciwych warunków zawartych w umowie z konsumentem. Określenie tych skutków należy do państw członkowskich, które muszą jednak przestrzegać prawa Unii, w szczególności zasady skuteczności.
TSUE wskazał, że wymóg podania przez konsumenta konkretnej kwoty dochodzonego roszczenia pozwala przedsiębiorcy poznać zakres żądanego świadczenia oraz ocenić zasadność zgłoszonego żądania.
Trybunał uznał również, że taki obowiązek nie stanowi nadmiernego obciążenia dla konsumenta. Konsument zna bowiem wysokość świadczeń spełnionych na rzecz przedsiębiorcy lub może ustalić je na podstawie historii rachunku bankowego albo uzyskać stosowne zaświadczenie od banku.
W ocenie TSUE wymóg wskazania konkretnej kwoty roszczenia nie powoduje, że wykonywanie praw przyznanych konsumentom przez dyrektywę 93/13/EWG staje się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.
Rozstrzygnięcie TSUE
Trybunał orzekł, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG w związku z zasadą skuteczności nie stoją na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot podlegających zwrotowi mogą być należne dopiero od dnia doręczenia przedsiębiorcy dokumentu pozasądowego lub procesowego wskazującego konkretną kwotę objętą żądaniem zwrotu.
Z pełną treścią wyroku można zapoznać się na stronie TSUE pod adresem: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/affair?lang=pl&publishedId=C-903%2F24&searchTerm=C-903%2F24